Το UTMB για μένα είναι εικόνες και συναισθήματα που ξεκίνησαν το 2008… Είναι ο πόνος στο πρόσωπο του Δημήτρη Βενετικίδη που εγκατέλειπε στο Contamines από τραυματισμό και η συγκίνησή του όταν πήγαμε στο Trient, όπου είχε εγκαταλείψει το 2007 λόγω υποθερμίας από την καταρρακτώδη βροχή… Είναι η χαρά του Κώστα Σταμούλη στο Champex Lac, η ένταση στο πρόσωπο στον τερματισμό του μετά το σπριντ κατέβασμα από το La Flegere, η περιγραφή της τελευταίας ανάβασης όπου μπέρδευε τα αστέρια με τους φακούς των αθλητών.… Είναι τα χαμόγελα του Γιώργου Καλεβέα και του Δημήτρη Καζούρη, οι περιγραφές της ανάβασης στο La Flegere από τον Φώτη Αντωνόπουλο στον τερματισμό.