Είναι τα γεμάτα γλυκιά δρομική ευτυχία «άντε, πάμε» του Παναγιώτη Ανδρομέδα στο Champex Lac, όπου παρακινούσε τον Γιάννη Ρείζη να συνεχίσουν και η αγωνία του Γιάννη για το πώς θα διασχίσουν μετά τα μεσάνυχτα, με υποθερμία, το παγωμένο δάσος του Bovine. Είναι τα λόγια του Ανέστη Αποστολίδη, που είχε εγκαταλείψει νωρίτερα , «αν είναι να εγκαταλείψετε δε θα το κάνετε στην πούδρα της ζέστης του σταθμού, αλλά έξω στο κρύο». Είναι το χαμόγελο του Γραμματόση που με το πόδι σε κακή κατάσταση στο La Fouly ζητούσε λουκάνικα που έψηναν έξω από το σταθμό για το κοινό, για να συνεχίσει κουτσαίνοντας τα υπόλοιπα 50 χλμ του αγώνα. Είναι ο τερματισμός, ξανά και ξανά και ξανά του Γιάννη Γερμακόπουλου στα 168 χλμ…

Είναι το ακτινοβόλο χαμόγελο του Νίκου Καλοφύρη στην εκκίνηση του πρώτου CCC που έλαβε μέρος και η εικόνα του, σταθερά και καρτερικά, να ανεβαίνει την περίφημη ανηφόρα για το Τete aux Vents, είναι το συρτάκι του στον τερματισμό... Είναι ένα σαλέ γεμάτο με έλληνες που περίμεναν τον αγώνα του 2010, είναι η έξαψη της εκκίνησης, είναι η ένταση του να ακολουθείς ως υποστήριξη τον Σιδερίδη και να τον βλέπεις χαλαρό και άνετο δίπλα σε όλα τα κορυφαία ονόματα του κόσμου, ως το Contamines όπου διεκόπη ο αγώνας… και στη συνέχεια να αλλάζεις ρότα για να βρεις όσους Έλληνες μπορείς, του CCC στο Contamines. Eίναι η εικόνα του Ανδρονικίδη, μούσκεμα, να βάζει τα κλάματα όταν μας βλέπει στο σταθμό και μετά, με χαμόγελο να μας δίνει ραντεβού, με ζεστά πλέον ρούχα, στον τερματισμό. Είναι η εικόνα του Χασαπίδη να προσπαθεί να ζεσταθεί στο σταθμό, να ξαποστάσει για λίγο από την βροχή που τον έδερνε τόσες ώρες, για να βγει έξω και να συνεχίσει να τρώει ξύλο… Είναι η εικόνα της Ιρένας και της Ναταλίας να τρέχουν στο σκοτάδι πριν την τελευταία ανηφόρα συνεπαρμένες από την ένταση και ο τερματισμός τους στο Chamonix. Είναι τα χαμόγελα του Μαυρίκιου και τα σαρκαστικά του σχόλια στον τερματισμό…

Είναι τα βλέμματα του Σιδερίδη, της Ματθαίου, του Παπακώστα, του Αναγνωστόπουλου, της Τσουκανέλη που ψάχναν το …σιέλ μαλλί της υποστήριξης μέσα στην κοσμοπλημύρα της τέντας του σταθμού του Contamines. Είναι η Ελληνική σημαία που ανέμισε σε τόσους τερματισμούς.

Είναι η αγκαλιά, τα χαμόγελα, τα συγχαρητήρια και τα δάκρυα με τον άγνωστο νεαρό που έμενε στο διπλανό από εμάς διαμέρισμα και επέστρεφε, με το finisher στα χέρια, υποβασταζόμενος από τον πατέρα του, «κατεστραμμένος» από τα χιλιόμετρα του UTMB. Και πόσες πόσες εικόνες ακόμη…

Πότε φεύγεις για «το χωριό σου» ρωτάει η μητέρα μου κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό… Πέρσι το ταξίδι αναβλήθηκε, ανωτέρα βία. Φέτος για πρώτη φορά από το 2008 η βαλίτσα έχει μέσα και σακίδιο και τα υποχρεωτικά του OCC. Τα κοιτώ και ξεκαρδίζομαι στα γέλια «Που πας μαρή ξυπόλητη στα αγκάθια…».

Όταν ανακοινώθηκε το OCC παραδέχτηκα τους διοργανωτές: Πενήντα τρία χλμ, με το μικρότερο δυνατό κόστος για αυτούς, αφού πατάει πάνω στα χλμ του αγώνα κορωνίδα της διοργάνωσης. «Εύκολα» έσοδα για την διοργάνωση και η δυνατότητα στους “μη ultra” να τρέξουν ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της διαδρομής και τις επόμενες ημέρες να συνοδέψουν τους δικούς τους στους μεγάλους αγώνες .

Στόχοι; Προετοιμασία;

Δεν είμαι δρομέας, τρέχω αναψυχικά και για την φυσική μου κατάσταση μόλις τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, στάσεις και απόψεις γνωστών και «φίλων» για το τρέξιμο, αλλά και συμπεριφορές τους με έκαναν για ένα διάστημα να μη θέλω να κάνω ούτε τζόκινγκ… Το τρέξιμο δεν παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή μου, δεν ψάχνω να βρω, να αντιμετωπίσω και να ξεπεράσω τα όρια μου μέσα από αυτό, δεν πολεμάω τους δαίμονες μου την ώρα που «τρέχω», δεν ψάχνω τις ώρες μοναξιάς του τρεξίματος για να τα πω με τον εαυτό μου. Όμως, δεν παύω να συγκινούμαι με όλα όσα βιώνουν από το άθλημα αυτό φίλοι και γνωστοί μου. Χωρίς να συμφωνώ βέβαια πάντα μαζί τους, αλλά και με πολλές αντιρρήσεις πολύ συχνά…

Με την προκήρυξη του OCC ξαφνικά ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου ζωντανά εικόνες και συναισθήματα τόσων χρόνων. Πενήντα τρία χιλιόμετρα, μια πολύ μεγάλη και γρήγορη πεζοπορία στις Άλπεις, είπα, για το 2015, άλλωστε δεν είμαι καθόλου τυχερή στις κληρώσεις, θα έχω ως το 2015 έχω χρόνο να προετοιμαστώ. Έλα μου που η κλήρωση είχε διαφορετική άποψη… Τα 53 χλμ, νούμερο εξωπραγματικό για κάποιαν με μόλις ένα 36άρι και δύο 25άρια στα πόδια της, που αγαπά πολύ περισσότερο τα τακούνια της από τα αθλητικά παπούτσια. Η προετοιμασία σχεδιάστηκε και κύλησε χωρίς καμία μα καμία πρόθεση θυσίας για χάρη της ούτε ενός λεπτού παραπανήσιου από την καθημερινότητά μου, την προσωπική και κοινωνική μου ζωή, τις εθελοντικές μου δράσεις, την δουλειά, τις γάτες μου. Χρόνος για προετοιμασία όσος ακριβώς και η σημαντικότητα του εγχειρήματος σε σχέση με τις δραστηριότητες της υπόλοιπης ζωής μου. Όσος ακριβώς και ο γιατρός με επέτρεπε, έβγαινα άλλωστε από μια πολύ μεγάλη περιπέτεια υγείας.

Στόχος για το OCC; Tο Champex lac στο όριο των 2 ωρών, μετά το Trient στο κλείσιμο των 6 ωρών, το Valorcine… και όπου, όσο φτάσω. Μα πάνω από όλα να απολαύσω την διαδρομή για την οποία τόσα έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια.. Και πού ξέρεις, ίσως στις 22.00 της 28ης Αυγούστου να είμαι και στο Chamonix.

Σχόλια για τη διοργάνωση:

Σελίδες θα μπορούσα να γράψω για μια διοργάνωση την οποία έχω ζήσει όσο μπορούσα περισσότερο από το 2008. Μια διοργάνωση η οποία έχει φάει τα μούτρα της μέσα στα 12 της χρόνια, έχει κάνει λάθη, όμως κάθε χρόνο εξελίσσεται, γίνεται καλύτερη, έχει θέσει υψηλά στάνταρ, δείχνει το δρόμο σε πολλούς τομείς, εκμεταλλεύεται την σύγχρονη τεχνολογία. Μια διοργάνωση η οποία λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια επαγγελματικά και με πολύ δουλειά αξιοποιεί στο μέγιστο δυνατό όλη την δυναμική της ευρύτερης περιοχής. Πόσο εύκολο είναι να διαχειριστείς άραγε 7.000 αθλητές και ένα σύνολο μεγαλύτερο των 25000 ανθρώπων (αθλητές, συνοδοί, εθελοντές) διασκορπισμένο σε μια τόσο εκτεταμένη έκταση…. Και όχι μόνο…

Συνειδητοποιώ τελικά πως η προσμονή μου να «χαθώ» μέσα στα οργανωτικά της διοργάνωσης είναι τελικά πολύ μεγαλύτερη από αυτήν καθεαυτή του OCC…

Φωτό ©: Από το αρχείο της Γιώτας Πολατίδου 
Σύνθεση/κολάζ: Τάκης Τσογκαράκης