Αλλά «έτοιμη» δε νομίζω πως θα νιώσω. Πάντα σκέφτομαι πως κάτι μου λείπει ακόμα. Κάποια προπόνηση ίσως, λίγες ώρες παραπάνω χιλιομέτρων, λίγη γυμναστική ενδυνάμωσης, λίγες προπονήσεις δύσκολες για να εξασκήσω ακόμα την αντοχή μου στον πόνο… δεν ξέρω τι νομίζω πως μου λείπει και πολύ θα ήθελα να ήξερα, υπάρχει κάποιος που πραγματικά νιώθει ποτέ ότι είναι «έτοιμος» για τον αγώνα αυτόν με τις τόσες πτυχές  δυσκολίας;

Επτά μέρες λοιπόν και έχουμε χαλαρώσει στις προπονήσεις, τα πράγματα που θα χρειαστώ είναι σκόρπια μέσα στο σπίτι σε κουτιά, σακούλες και ράφια. Χάρτες, σημειώσεις κλπ της ομάδα υποστήριξης σε ετοιμότητα σε φακέλους και διαφάνειες.

Για μήνες τώρα βλέπω βιντεάκια από τερματισμούς άλλων αθλητών, ξένων και ελλήνων, τα βίντεο του Σπαρτάθλου, διαβάζω τα μπλογκς τους και ανυπομονώ να ζήσω κι εγώ τις εικόνες αυτές. Γιατί αυτό που παρατήρησα παρακολουθώντας βίντεο από πριν 25 χρόνια και βίντεο πιο πρόσφατα είναι ότι τα βασικά συναισθήματα παραμένουν ίδια. Μπορεί τα παπούτσια, τα ρούχα και τα παγούρια να έχουν αλλάξει, αλλά τα συναισθήματα που αναδεικνύονται κατά τη διάρκεια του αγώνα παραμένουν ίδια. Και είμαι άνθρωπος που θαυμάζει και βρίσκει έμπνευση μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο. Τα συναισθήματα που μοιράζονται οι αθλητές, η άμιλλα, η επιμονή και η μάχη με τους εσωτερικούς δαίμονες στις δύσκολες στιγμές, το ψυχικό ανάστημα που παλεύει να σταθεί με θάρρος όταν λυγίζει το σώμα, τα δάκρυα του τερματισμού… ίδια το 1988, ίδια το 2013. Αυτά θέλω να ζήσω μέσα από τον δικό μου αγώνα και νομίζω πως λίγο πολύ οι αθλητές υπεραποστάσεων αυτά αναζητούν σε κάθε τους αγώνα υπέρβασης. Γιατί περί υπέρβασης πρόκειται όταν μιλάμε για υπεραποστάσεις.

Έχω βρει απίστευτη «οικογένεια» στην προσπάθεια μου αυτή. Καθοδήγηση, στήριξη και ενθάρρυνση. Τρεις βασικές λέξεις- κλειδιά που χωρίς αυτές θα ήταν μονότονη η προετοιμασία. Λέξεις που  δίνει πραγματικά μια οικογένεια στο παιδί τους στα πρώτα τους βήματα στην κοινωνία που θα βρει έξω από την ασφάλεια του σπιτιού του.  Άνθρωποι που ήταν δίπλα μου όλο τον χρόνο αυτόν, κι αυτό ήταν μια πτυχή που έκανε το ταξίδι αυτό τόσο εκπαιδευτικό και «εμπνευστικό».  Γιατί οι προπονήσεις αυτές ήταν σαν να βγήκα από την ασφάλεια των γνώριμών μου μονοπατιών και να μπήκα σε έναν κόσμο για τον οποίο δεν ήξερα και πολλά πράγματα.

Δεν μπορώ να μην κάνω αναφορά και στους δυο φίλους από τη Θεσσαλονίκη, τον Γιάννη Παπακώστα και Σταύρο Αθανασιάδη που από πέρσι ήταν δίπλα μου με έναν μοναδικό δικό τους τρόπο σαν big brothers του Σπαρτάθλου. Οι πρακτικές αλλά τόσο «to the point» συμβουλές για διάφορα θέματα του αγώνα με προετοίμασαν για πολλά που οι συνηθισμένες περιγραφές που είχα ακούσει δεν συμπεριλάμβαναν. Ήταν αυτοί που με προετοίμασαν και με είχαν πανέτοιμη για την εγγραφή. Και είναι αυτοί που χαριτολογώντας μου είπαν πως πρέπει να δουλέψω πολύ το αερόβιο μου κατώφλι, γιατί μέχρι την Κόρινθο θα έχω πολύ κόσμο να χαιρετήσω σε σχέση με αυτούς. Ειδικά με αυτό το πείραγμά τους διασκεδάσαμε πολύ όλο τον καιρό αυτόν.

Και μιας και αναφέρθηκα στο κομμάτι του κόσμου, είναι ευκαιρία να αναφερθώ στο πως βίωσα όλη αυτή την προβολή που προέκυψε από τα άρθρα μου όλο τον καιρό αυτόν. Θυμάμαι πως όταν ο Δημήτρης Τρουπής μου πρότεινε να δημοσιεύουμε αυτό το ημερολόγιο καταστρώματος είχα τρομάξει στην ιδέα της δημόσιας προβολής γιατί θα ένιωθα «πιεσμένη» όσων αφορά στο αποτέλεσμα του αγώνα μου. Το δούλεψα όμως το θέμα και το ξεπέρασα. Ήταν πράγματι μεγάλη η προβολή, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι περιμέναμε όλοι νομίζω. Χωρίς να το καταλάβω μαζί με εμένα πολλοί έβρισκαν ένα μικρό κομμάτι του εαυτού τους μέσα από τις δικές μου εμπειρίες. Τα γραπτά και προσωπικά μηνύματα για ευχές αλλά και αναζήτηση συμβουλών απέδειξαν πως ο στόχος μου επετεύχθη. Και αυτός ήταν να μείνει κάτι πίσω από όλη μου αυτή την προσπάθεια. Να μπορέσει να πάρει ο καθένας αυτό που του έλειπε από τις δικές του εμπειρίες και να το χρησιμοποιήσει υπέρ του. Όσοι με ζουν και πιο κοντά στην καθημερινότητα είδαν πως ούτε τις προπονήσεις μου έκρυψα, ούτε τις τροφοδοσίες μου. Πάντα πίστευα πως η ζωή και τα μαθήματα είναι για να μοιράζονται… μόνο έτσι γινόμαστε πιο πλούσιοι.

Σας ευχαριστώ όλους λοιπόν που με κάνατε κι εμένα πιο πλούσια όλο αυτό το διάστημα με την ανατροφοδότησή σας. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο Σπάρταθλο… και μέχρι να μπω στον αγώνα δεν θα έχω μια ρεαλιστική εικόνα των πραγματικών συνθηκών. Είναι σαν να μπαίνω στο καράβι με τον καλύτερο εξοπλισμό, με τις καλύτερες οδηγίες πλεύσης αλλά να μην ξέρω ο ωκεανός τι διαθέσεις θα έχει μαζί μου κι εγώ πόσο έτοιμη θα είμαι να αντέξω τις διαθέσεις του.

Είμαι έτοιμη λοιπόν;

Άντζυ Τερζή