10 Αυγούστου 2014, η ώρα είναι 07:00. Ξυπνάω από το κλάμα του μπέμπη. Δεν αισθάνομαι καλά, νιώθω ένα κενό μέσα μου, σαν κάτι να λείπει, σαν να είμαι ένα τίποτα, μια κουκίδα άμμου σε μια απέραντη έρημο, σαν σταγόνα σε ολόκληρο ωκεανό, σαν αστέρι σε ολόκληρο το σύμπαν! Πρέπει να κάνω κάτι και γρήγορα μάλιστα αλλά καλοκαιριάτικα, με το Δεκαπενταύγουστο να πλησιάζει, και τέτοια ώρα σιγά μη βρω ψυχαναλυτή πουθενά. Άσε που κοστίζει κιόλας. Στο πορτοφόλι μου έχω μόνο 10 ευρώ. Τι μπορώ να κάνω με 10 ευρώ για να νιώσω καλύτερα; Για να δούμε… Για την καινούρια Ducati Panigale δεν φτάνουν, για κρουαζιέρα στη Μεσόγειο επίσης, για ψώνια στα καταστήματα του Παρισιού ούτε, άσε που είναι Κυριακή και θα είναι κλειστά, άρα τι μας μένει; Το βρήκα θα πάω να τρέξω στα Νάματα!

Ορεινός αγώνας 19 χιλιομέτρων με 1.100 μέτρα θετική υψομετρική, εκ των οποίων τα πρώτα 1.000 μέτρα τα κερδίζεις από την εκκίνηση και σε λιγότερο από 5 χιλιόμετρα απόσταση!!! Μια ανηφόρα και μια κατηφόρα δηλαδή, και μετά θα φάω και τζάμπα! Καθότι δεν είμαι ο μοναδικός με τέτοιου είδους ψυχολογικά προβλήματα, περνώ από το ζαχαροπλαστείο του φίλου Νίκου Χαλκίδη για να πάμε παρέα. Να προσθέσω εδώ πως εκείνη τη μέρα άλλες 16 γυναίκες και 166 άνδρες ξύπνησαν νιώθοντας τις ίδιες υπαρξιακές ανησυχίες με εμένα!

Τα Νάματα, λοιπόν, είναι ένα μικρό, ορεινό χωριό που βρίσκεται στη σκιά του όρους Άσκιο ή αλλιώς Σινιάτσικο, χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων, στον Νομό Κοζάνης. Οι τυχεροί κάτοικοι του χωριού αυτού απολαμβάνουν τα μικρά λιθόστρωτα, γραφικά σοκάκια, τη δροσιά από το δάσος οξιάς που περιτριγυρίζει την περιοχή αλλά και την ψηλότερη κορυφή του όρους που βρίσκεται μια ανάσα από αυτούς στα 2.111 μέτρα, ή μάλλον περισσότερες ανάσες από μία…  

Πλησιάζοντας στα Νάματα βλέπω αυτοκίνητα με διαφορετικές του Νομού Κοζάνης πινακίδες, σίγουρα όλοι τους πάνε να τρέξουν στον αγώνα, σκέφτομαι. Η εικόνα μιας ουράς αυτοκινήτων στην είσοδο του χωριού είναι απόλυτα φυσιολογική αφού κάθε χρόνο επισκέπτονται  τα Νάματα περισσότεροι από 150 δρομείς για να τρέξουν στον ομώνυμο αγώνα. Για μένα είναι η δεύτερη χρονιά που θα συμμετάσχω και η έβδομη στη σειρά που πραγματοποιείται αυτός ο δύσκολος, ορεινός αγώνας! Κάτι τέτοιο σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η οργανωτική επιτροπή κάνει πολύ καλά τη δουλειά της, όλα αυτά τα χρόνια, και δεύτερον, όπως ανέφερα και αρχικά, ότι μας εξιτάρουν αφάνταστα τέτοιου είδους «βασανιστήρια»!

Η διάθεσή μου ήδη έχει καλυτερέψει. Βλέπω πολλούς γνωστούς που ήρθαν από πολύ μακριά για να τρέξουν αλλά και νέες φάτσες, πράγμα που δείχνει ότι το ορεινό τρέξιμο αποκτάει όλο και περισσότερους θαυμαστές. Πράγματι, έχουν έρθει αρκετοί δρομείς να τρέξουν και πολλοί από αυτούς είναι πολύ γρήγοροι! Ίσως να θέλουν να σπάσουν το ρεκόρ ανάβασης. Τα 50 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα, ένα ρεκόρ που πέτυχε ο Νίκος Καλοφύρης, είναι κάθε χρονιά ο στόχος των πιο δυνατών! Μάλιστα, η διοργάνωση δίνει ξεχωριστό βραβείο στο δρομέα που θα φτάσει πρώτος στην κορυφή. Χαμόγελα παντού, γέλια, αστεία και πειράγματα του τύπου «Θα σε περάσω και θα φας τη σκόνη μου!» ακούγονται από ‘δω και ‘κει. Με αυτά και με ‘κείνα έχει περάσει η ώρα και η γιορτή που ξεκίνησε θα σταματήσει, προσωρινά, για να ξεκινήσει ο αγώνας! Μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες και το στριμωγμένο τσούρμο ετοιμάζεται να φύγει για άλλη μια μικρή περιπέτεια. Όλοι έτοιμοι, 3….2….1…. Φύγαμε!

Μερικές γρήγορες δρασκελιές και βρίσκομαι να τρέχω 2ος πίσω από τον Πλακετά Κοσμά. Η ανηφόρα ξεκινάει πολύ νωρίς και πολύ απότομα. Βέβαια στο νου μου έχω ότι είμαι πιο γυμνασμένος από πέρυσι, ότι τρέχω για δεύτερη χρονιά οπότε ο αγώνας θα είναι ευκολότερος σε σύγκριση με το 2013. Κούνια που με κούναγε… Το δυνατό ξεκίνημα με «μπούκωσε» πολύ γρήγορα και δεν μπορούσα να βρω τις ανάσες μου παρά μόνο λίγο πριν την κορυφή. Το όρος Άσκιο δεν συγχωρεί τέτοια λάθη οπότε βρέθηκα μετά από ενάμιση χιλιόμετρο να με προσπερνούν 6 – 7 φίλοι δρομείς. Δεν το έβαλα κάτω και συνέχισα να το παλεύω όμως όσο και αν ένιωθα ότι πήγαινα καλά το Garmin έλεγε άλλα. Η ανηφόρα για την κορυφή είναι αρκετά απότομη και ενώ στην αρχή η διαδρομή περνάει μέσα από δάσος, μετά το 2ο με 3ο χιλιόμετρο το τερέν αλλάζει και γίνεται σαθρό με πολύ πέτρα, αρκετά τεχνικό μονοπάτι δηλαδή το οποίο συν τοις άλλοις είναι εκτεθειμένο στον Αυγουστιάτικο ήλιο! Προσωπικά πιστεύω πως δεν υπάρχουν πολλές ανηφόρες τέτοιου είδους στην Ελλάδα, που να κερδίζουν θετική υψομετρική τόσο γρήγορα και να μπορείς να τρέξεις, οπότε είμαστε αρκετά τυχεροί όσοι κατοικούμε στη Δυτική Μακεδονία διότι έχουμε κοντά μας ένα πολύ ωραίο μέρος για να προπονηθούμε!

Το σκηνικό, φτάνοντας στην κορυφή δεν αλλάζει, μου λένε από τον σταθμό πως είμαι 8ος και ενώ ετοιμάζομαι να ξεκινήσω, μόλις κοιτάζω το ρολόι μου σταματώ. Χρειάστηκα μία ολόκληρη ώρα για να φτάσω πάνω και να καλύψω τα 1.000 μέτρα θετικής υψομετρικής. Μία ώρα; Μόνο δυο λεπτά καλύτερος από πέρυσι; Μεγάλη απογοήτευση! Κοντοστέκομαι και πίνω νερό σκεπτόμενος να τα παρατήσω και να συνεχίσω περπατώντας, απόφαση που σίγουρα θα γλυτώσει τους ήδη κουρασμένους, από την ανάβαση, τετρακέφαλους! Τελικά υπερισχύει το πείσμα και ξεκινώ να τρέχω έχοντας νέο στόχο να τερματίσω κάτω από δύο ώρες. Τους πρώτους δεν υπάρχει περίπτωση να τους προλάβω αφού ούτε φαίνονται στον ορίζοντα! Μάλιστα, ο αθλητής που βρισκόταν μπροστά μου δημιούργησε μια καλή χρονική διαφορά μεταξύ μας όσο εγώ έπινα νερό.

Όπως έγραψα στην αρχή ο Ορεινός Αγώνας Ναμάτων είναι μια ανηφόρα και μια κατηφόρα. Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά! Αφού φτάσεις στην κορυφή, και στα 2.111 μέτρα υψόμετρο, με «τουμπανιασμένους» τετρακέφαλους και σκασμένος από τη ζέστη, καλείσαι να αντιμετωπίσεις μια πολύ τεχνική κατηφόρα 5 περίπου χιλιομέτρων, σε πετρώδες τερέν, που χρειάζεται αυξημένη προσοχή αφού οποιαδήποτε ενδεχόμενη πτώση ισοδυναμεί με βαθιές πληγές στην καλύτερη των περιπτώσεων! Από τα πρώτα κιόλας μέτρα «μαζεύεις» φόρα, κατηφορίζοντας, την οποία πρέπει να ξέρεις πώς να διαχειριστείς!


Κατεβαίνοντας μαλλιά - κουβάρια στα κακοτράχαλα διαπιστώνω πως πλησιάζω ολοένα και περισσότερο τον φίλο δρομέα που προπορεύεται. Όταν πια βρίσκομαι από πίσω του, είναι αρκετά ευγενικός ώστε να κάνει στην άκρη για να περάσω. Ή αυτό ή με άκουσε που έτρεχα αρτσούμπαλα και σκέφτηκε «Κάτσε να κάνω στην άκρη μη μας μαζέψει ο Σβαρνιάρ’ς… (όπως λένε και οι Κοζανίτες)». Το θετικό είναι πως πλέον ήμουν 7ος και αυτό σίγουρα μου έδωσε κουράγιο να κυνηγήσω το νέο στόχο μου. Φτάνοντας στον επόμενο σταθμό βλέπω στο βάθος τον αθλητή που ήταν 6ος. Από εδώ και μέχρι τον τερματισμό πρέπει να τρέξουμε έναν άχαρο χωματόδρομο 9 χιλιομέτρων. Άχαρο ως προς την μονοτονία της δραστηριότητας διότι σε κάθε άλλη περίπτωση η εικόνα είναι πανέμορφη, όποια στιγμή και αν σηκώσεις το κεφάλι σου και κοιτάξεις. Η διαδρομή, λοιπόν, συνεχίζει μέσα από δάσος οξιάς, σαν φίδι που ελίσσεται και κάθε φορά που συναντάς κάποιο ξέφωτο βλέπεις την επιβλητική κορφή του όρους Άσκιο να στέκεται αγέρωχα και να βγαίνει μοναδική νικήτρια του αγώνα αφού κατάφερε, σίγουρα, να μας κάνει όλους να αισθανόμαστε τα πόδια μας σαν κούτσουρα!

Τα κούτσουρά μου χρειάζονται μερικές εκατοντάδες μέτρα, στον χωματόδρομο, μέχρι να ξαναγίνουν πόδια αλλά μόλις συμβαίνει αυτό αρχίζω να τρέχω γρηγορότερα. Με το τέμπο που έχω, γρήγορα περνώ και τον 6οδρομέα που ήταν μπροστά μου και πλέον είμαι εγώ βεζίρης στη θέση του βεζίρη! Στα επόμενα 6 χιλιόμετρα δεν αλλάζει κάτι ιδιαίτερα. Προσπαθώ να διατηρώ έναν γρήγορο ρυθμό που να μη με κουράσει αλλά και να μην αφήσει κάποιον να με πλησιάσει. Στα τελευταία 1.500 μέτρα βλέπω στο βάθος και τον αθλητή που ήταν 5ος. Θα τον κυνηγήσω και αυτόν, άλλωστε αυτό είναι και το νόημα του αγώνα, σε συνδυασμό βέβαια με το να περάσεις ευχάριστα και να διασκεδάσεις! Στην τελευταία κατηφόρα που οδηγεί στα Νάματα τρέχω αρκετά γρήγορα. Μια κλεφτή ματιά πίσω με διαβεβαιώνει πως ο αθλητής που ακολουθεί είναι κοντά αλλά δεν πρόκειται να με φτάσει μέχρι τον τερματισμό. Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για ‘μένα αφού τερματίζω με μόλις 40’’ διαφορά από τον 5ο! Έναν από τα πολλά μικρά κοριτσάκια, που περιμένουν κρατώντας τα μετάλλια, μου δίνει το δικό μου χαμογελώντας! Ο χρόνος μου 2 ώρες, 2 λεπτά και 46 δευτερόλεπτα, τα συναισθήματά μου ανάμεικτα και η πηγή απέναντι από την πλατεία του χωριού απλά παραμυθένια!


Συγχαίρω όσους με κέρδισαν και χειροκροτώ όσους τερματίζουν μετά από εμένα ενώ δεν το κουνάω «ρούπι» από την πηγή που τρέχει δροσερό, γάργαρο νερό! Άλλος ένας δύσκολος αγώνας τελείωσε. Τα αποτελέσματα της δικής μου ψυχοθεραπείας δεν είναι αυτά που ήθελα. Μπορεί να βελτιώθηκα σε σχέση με πέρυσι, να πήρα καλύτερη θέση και να έκανα καλύτερο χρόνο αλλά ξέρω πως μπορούσα πολύ καλύτερα. Το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψω τι έφταιγε και σ’ αυτό θα με βοηθήσει, φυσικά, το νοστιμότατο γεύμα αποθεραπείας που προσφέρουν σε όλους τους δρομείς. Λεμονάτες πατάτες φούρνου, κρέας που λιώνει στο στόμα και παγωμένη μπύρα! Και αφήστε με τώρα να αναρωτιέμαι τι έφταιγε…

Πριν βάλω τελεία και παύλα στα όσα γράφω πρέπει να επισημάνω την μεγάλη προσπάθεια που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια από τους κατοίκους αυτού του μικρού χωριού! Γι’ αυτούς είναι μια γιορτή και περιμένουν να υποδεχτούν, γεμάτοι φιλοξενία, όποιον αποφασίσει να επισκεφτεί τα Νάματα! Η οργάνωση του αγώνα ήταν σε τέτοια επίπεδα που δεν άφηνε κανέναν παραπονεμένο. Η σήμανση ήταν εξαιρετική, ακόμα και όταν η διαδρομή  κινούταν στο κομμάτι δίχως ίχνος βλάστησης! Οι σταθμοί  ήταν υπεραρκετοί και τοποθετημένοι σε τέτοια σημεία ώστε ακόμα και αν δεν κουβαλούσες νερό μαζί σου δεν υπήρχε περίπτωση να διψάσεις! Πάρτε παράδειγμα το γεγονός ότι στα 5 πρώτα, πιο δύσκολα, χιλιόμετρα του αγώνα υπήρχαν τρείς σταθμοί με νερό, ισοτονικά και σνακ! Τέλος η υποστήριξη των εθελοντών, της ομάδας διάσωσης αλλά και ολόκληρου του χωριού ήταν πολύ θερμή και σε γέμιζε με θετικά συναισθήματα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα!


Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που θα ήθελα να γίνουν διαφορετικά. Πείτε με κακό αλλά το σωστό, έστω κατά την άποψή μου, πρέπει να λέγεται. Αρχικά θα ήθελα τεχνικό μπλουζάκι στο νούμερό μου.Tο μέγεθος Large που μ’ έδωσαν μου είναι κομματάκι μεγάλο, συνήθως φοράω Small. Υπόψη ότι δεν το κάνω για το μπλουζάκι, αφού έχω γεμίσει από αυτά, αλλά για αποφευχθούν στις επόμενες διοργανώσεις τέτοια λάθη. Το ίδιο και για το μετάλλιο που παίρνει ο κάθε αθλητής όταν τερματίζει. Μοιάζει «φτηνό» και το αυτοκόλλητο με τα στοιχεία του αγώνα στο πίσω μέρος ξεκολλάει αρκετά εύκολα! Ναι, είμαι περίεργος! Όμως αν το καλοσκεφτεί κανείς, όλοι μας θέλουμε να έχουμε κάτι όμορφο για να μας θυμίζει ότι καταφέραμε να τερματίσουμε έναν τόσο δύσκολο αγώνα! Και μην παρασυρθείτε από την μικρή απόσταση των 19 χιλιομέτρων, πρόκειται για έναν πολύ δύσκολο και βάρβαρο αγώνα! Γι’ αυτό άλλωστε συγκεντρώνει και τόσο κόσμο κάθε καλοκαίρι.

Και επειδή το καλό μπορεί να γίνει καλύτερο, έχω να προτείνω και μερικές αλλαγές στους διοργανωτές. Αρχικά, αντί για τεχνικά μπλουζάκια μπορούν να μοιράζουν άλλου είδους εξοπλισμό τρεξίματος σε όσους συμμετέχουν, παραδείγματος χάριν κάποιο παγουράκι ή φλασκί με το λογότυπο του αγώνα ή γκέτες ή ακόμα και παραδοσιακά γλυκά και πίτες της περιοχής. Επίσης πρέπει να αλλαχτεί το κλασσικό, «τσίγκινο» μετάλλιο με κάποιο πιο όμορφο, και όχι τόσο συνηθισμένο, όπως ένα ξύλινο ή κάτι που να σχετίζεται με το χωριό και το όρος Άσκιο! Και τέλος, το πιο σημαντικό κατά την άποψή μου, να αντικατασταθούν τα 9 χιλιόμετρα του χωματόδρομου με μονοπάτι. Υπάρχει πολύ όμορφο δάσος, κατεβαίνοντας από την κορυφή, και νομίζω πως απλά μένει ανεκμετάλλευτο. Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή θα δώσει άλλη διάσταση στον αγώνα, θα τον κάνει περισσότερο όμορφο αλλά και με πιο πολύ ενδιαφέρον!


Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και πάλι! Για τους διοργανωτές, του Ορεινού Αγώνα των Ναμάτων, να φανούν αντάξιοι των απαιτήσεων αλλά και για εμάς όλους να ετοιμαστούμε κατάλληλα για να κατακτήσουμε ξανά την κορυφή! Ραντεβού, λοιπόν, σε ένα χρόνο από τώρα για την επόμενη ψυχανάλυση!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.aKakotrahallous