...... Και οι Δαίμονες! Έχουν μείνει λιγότερο από δυο 24ωρα για να ξεκινήσει ο 3ος Olympus Mythical Trail! Εδώ και αρκετές εβδομάδες το μυαλό μου περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον αγώνα. Ακόμα και αν αφαιρεθώ, λόγω προσωπικών υποχρεώσεων, πολύ γρήγορα αρχίζω να ξανασκέφτομαι τη διαδρομή, τις υψομετρικές, τους σταθμούς και την τροφοδοσία μου, καταλήγοντας πάντα με την εικόνα από τον περσινό μου τερματισμό. Ένας δύσκολος αγώνας ultra-trail όπου ο καλύτερος σου φίλος αλλά και ο χειρότερος εχθρός σου βρίσκονται μέσα στην ψυχή και το μυαλό σου και παλεύουν διαρκώς, αφήνοντας εσένα έρμαιο των καταστάσεων για να αποφασίσεις με ποιανού το μέρος θέλεις να είσαι.

Για φέτος ο Λάζαρος Ρήγος - τεχνικός διευθυντής του αγώνα - άλλαξε το πρώτο, άχαρο, ασφάλτινο κομμάτι της διαδρομής με ένα ολοκαίνουριο μονοπάτι, το οποίο δημιουργήθηκε από το μηδέν, και οδηγεί κατευθείαν στο καταφύγιο του Σταυρού. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής είναι ότι η εκκίνηση και ο τερματισμός δίνονται μέσα στο Λιτόχωρο και η διαδρομή μεγάλωσε κατά 4 χιλιόμετρα με συνέπεια και την αύξηση της συνολικής θετικής υψομετρικής στα 7.200 μέτρα! Τα νούμερα, λοιπόν, είναι εντυπωσιακά και αρκούν ώστε ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος να καταλάβει τη δυσκολία που κρύβεται πίσω απ’ όλο αυτό το εγχείρημα που έχουν να αντιμετωπίσουν άλλοι 94 δρομείς μαζί με μένα.

Αν προσπαθούσα να δώσω μορφή στον αγώνα αυτόν σίγουρα θα χρησιμοποιούσα στοιχεία από την Ελληνική Μυθολογία, άλλωστε εκεί μας παραπέμπει και η ονομασία του. Ως άλλος Κρόνος που καταβροχθίζει τα παιδιά του, το Mythical περιμένει να κατασπαράξει όποιον πάρει αψήφιστα την  οροσειρά του Ολύμπου!

Όσοι από εμάς βρεθήκαμε πέρυσι στην εκκίνησή του σίγουρα θυμόμαστε την τρομερή ομίχλη που επικρατούσε ψηλά! Ο συνδυασμός μάλιστα με τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και τον παγωμένο αέρα που φυσούσε καθιστούσε απαραίτητη τη διακοπή του αγώνα. Ο Όλυμπος μας έδειξε τα δόντια του και πολλοί από εμάς αναγκαστήκαμε να πάμε νωρίς «σπίτι» παρόλο που δεν το επιθυμούσαμε. Η διακοπή, αν και προσωρινή, δεν άργησε να έρθει, δυστυχώς όμως δεν με είχε προλάβει αφού είχαν περάσει κάποια λεπτά που είχα αναχωρήσει από το καταφύγιο του «Κάκαλου» στο Οροπέδιο των Μουσών. Και όσο και αν νόμιζα ότι είχα ξεμπερδέψει με την ομίχλη, αυτή δεν είχε ξεμπερδέψει μαζί μου και με μια χούφτα δρομείς ακόμα που παιδευόμασταν αρκετή ώρα να εντοπίσουμε τις περιβόητες φούρκες για το μονοπάτι. Δεν το κρύβω πως αν ήμουν ολομόναχος εκεί πάνω, με τις συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, θα καθόμουν κάτω και δεν θα πήγαινα πουθενά μέχρι να διαλυθεί η ομίχλη. Φυσικά πριν προλάβαινε να γίνει αυτό θα είχα μάλλον εγκαταλείψει είτε γιατί θα με είχαν πιάσει τα «διαόλια» μου ή γιατί θα είχα γίνει «αρχαίος» από το κρύο και θα τρέχανε να με συνεφέρουν από την υποθερμία!

Παραμονές του αγώνα, λοιπόν, και αυτές οι εικόνες με στοιχειώνουν ακόμα! Και δεν είναι μόνο αυτό. Πέρυσι την ίδια μέρα με το Mythical διοργανωνόταν και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών στην Κόνιτσα. Οι αγώνες της Άρσης Βαρών είναι βασική υποχρέωση για την εργασία μου οπότε δεν γινόταν να μην αγωνιστώ. Από την άλλη το ορεινό τρέξιμο είναι κάτι που αγαπάω και που με κάνει να νιώθω όμορφα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να λείπω από την εκκίνηση. Δυο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη δεν είναι εύκολο πράγμα αλλά γίνεται! Με απίστευτη ταλαιπωρία και σωματική εξάντληση από τη δίαιτα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα βέβαια αλλά γίνεται. Φυσικά στο σταθμό στο Λιβαδάκι οι διασώστες με κυνηγούσαν με την μπουκάλα με το οξυγόνο όμως  αυτό είναι άλλο θέμα.

Ένας χρόνος πέρασε και παρόλο που την ίδια στιγμή που τερμάτισα είπα πως δεν θα ξανατρέξω στον ίδιο αγώνα, είμαι πάλι εδώ και μετράω τις ώρες μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής όπως και εσείς. Και επειδή θα ήταν γρουσουζιά να αγωνιζόμουν μόνο στο Mythical φέτος, την Παρασκευή το πρωί θα βρίσκομαι Φλώρινα για τους Πανελλήνιους αγώνες Άρσης Βαρών. Παράδοση ή Τραγική Ειρωνία; Ένα είναι σίγουρο. «Ο κύβος ερρίφθη!»

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.aKakotrahallous
Photo ©: action photos @ Chris Boukoros