Κάπως έτσι λοιπόν πέρασα εγώ τον Δεκέμβριο. Ενώ ο μήνας μετά τον μαραθώνιο της Φρανκφούρτης με βρήκε μια χαρά, με όρεξη να μπαίνω στα μεγάλα κομμάτια και τα υπομονετικά τεμπάκια- καρουσέλ  μέσα στο στάδιο, ο Δεκέμβριος με βρήκε κακόκεφη και άτονη. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν δύσκολη εβδομάδα προπονητικά και θα περάσει από Δευτέρα. Μπήκε και η δεύτερη εβδομάδα και η τρεξιματική μου ανορεξία συνεχίστηκε. Και στην τρίτη και στην τέταρτη επίσης! Μάταια έψαχνα να δω τι μου φταίει. Σωματική κούραση από την προπόνηση; Ατονία από την νηστεία της Σαρακοστής των Χριστουγέννων;  Ο καιρός που μας κούρασε φέτος με την κάπνα των τζακιών και τις συχνές βροχές που δυσκόλευαν την προπόνηση; Η έλλειψη άμεσου στόχου μιας και ο αγώνας της Ψάθας δεν με εμπνέει ιδιαίτερα και τον θεωρώ προπονητικό πέρασμα για το δρόμο προς το Σπάρταθλο;

Όσο κι αν «σκάλισα» τα θέματα ένα-ένα άκρη δεν βρήκα.  Η σωματική κούραση δεν ήταν θέμα μιας και δεν νιώθω ακόμα τη συσσώρευση των χιλιομέτρων. Οι προπονήσεις έχουν ποικιλία και είδους και διαδρομών. Η νηστεία ήξερα πως έχει ημερομηνία λήξης και δεν με απασχολούσε επίσης. Άλλωστε ήταν πολύ νωρίς για να αποδώσω την ατονία μου σε πτώση αιματοκρίτη που συνηθίζεται τέτοιες μέρες.

Με τον καιρό δεν μπορεί κανείς να τα βάλει. Άλλωστε ήξερα κατά βάθος πως και στους αγώνες κάθε καιρική συνθήκη είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο,  οπότε ήταν ταυτόχρονα ευκαιρία να προπονηθώ και στη βροχή  και στον αέρα  πειραματιζόμενη με τα ρούχα. Ήταν μια αναγκαστική προσαρμογή της προπόνησης στις συνθήκες και όχι των συνθηκών στην προπόνηση. Δεν ανέβαλα προπόνηση και δεν  κλείστηκα στη στεγανότητα του γυμναστηρίου.

Ούτε με την κάπνα μπορούσα να τα βάλω, παρά μονάχα να δοκιμάζω γειτονιές και να βρίσκω τις λιγότερο «καπνισμένες». Μου φάνηκε λιγάκι αστείο το γεγονός πως για ώρες μετά από προπονήσεις τέτοιες ένιωθα στον θώρακά μου σαν να έχω βγει ξημερώματα από νυχτερινό κέντρο, και σίγουρα όλοι ξέρουμε πως είναι να βγαίνεις μετά από ώρες  από τέτοια μέρη και να μυρίζουν τα πάντα πάνω σου καπνίλα! Διαπίστωσα πως μετά από τέτοιες προπονήσεις, ένιωθα την ανάγκη να πίνω γάλα. Δεν γνωρίζω ακριβώς αν το γάλα βοηθάει στην απομάκρυνση των εισπνεόμενων αερίων από το αναπνευστικό, αλλά ήταν μεγάλη ανακούφιση το μαλάκωμα που έκανε στο λαιμό μου που ήταν σαν τσαρούχι μετά την προπόνηση.

Όσο για τον στόχο της Ψάθας αυτός ήταν μεν ένα θέμα. Έλλειψη άμεσου κινήτρου. Έχω ξανατρέξει τον αγώνα αυτόν και η ανάμνησή μου από τον αγώνα επικεντρώνεται σε μία λέξη… ΑΕΡΑΣ! Ειδικά στο δεύτερο μισό του αγώνα θυμάμαι σε κάποια σημεία ήταν τόσο κόντρα ο άνεμος που την επόμενη μέρα πονούσε το μάγουλό μου από το μαστίγωμα. Ούτε το πήγαινε έλα πέντε φορές με ενθουσιάζει. Αλλά εκλογικεύοντας την συμμετοχή μου στον αγώνα, ξέρω πως θα είναι μεγάλη άσκηση υπομονής που θα μου χρειαστεί κυρίως αργότερα. Άλλωστε πρέπει να νιώθω τυχερή μιας και τις παλιότερες εποχές οι δρομείς έτρεχαν  μεγάλους αγώνες μέσα στην κίνηση,  όπως ήταν ο Αττικός Δρόμος, τα Ίσθμια, ο Ποσειδώνιος  Δρόμος, κλπ.  Τουλάχιστον η διαδρομή της Ψάθας είναι αφενός επίπεδη και αφετέρου με ελάχιστη κίνηση αυτοκινήτων, συνθήκες που σου επιτρέπουν έναν συγκεντρωμένο αγώνα και με την πολυτέλεια να έχεις πράγματα στη διαδρομή για αλλαγές παπουτσιών και ρούχων. Ας μην είμαι και αχάριστη! Οπότε τα κεφάλια κάτω και επιμονή στους στόχους.

Όσο δεν ερχόταν η διάθεση για τρέξιμο, τόσο ένιωθα εγκλωβισμένη σε έναν μακρύ δρόμο που ξεκίνησα και ήξερα πως είναι πολύ νωρίς ακόμα για να αδειάσω  από κίνητρο και διάθεση. Μέσα στις γιορτές συζήτησα με άλλους δρομείς και όλοι είχαν διάθεση να με συμβουλεύσουν. Να τρέξω με μουσική, να επιμείνω, να τρέξω με παρέα, να σκέφτομαι τους αγώνες μου, τον εξοπλισμό και τροφοδοσία μου για να περνάει η ώρα. Όλες πολύτιμες συμβουλές και τους ευχαριστώ γι αυτό, αλλά όλα ήδη δοκιμασμένα από τη μεριά μου και εξαντλημένα. Θυμάμαι συγκεκριμένα ένα πρωινό καθημερινής μέρας να βγαίνω από το σπίτι και να έχω μπροστά μου μια αργή δίωρη προπόνηση στους δρόμους της γειτονιάς μου. Να βάζω μπρος το mp3, να βλέπω τα σχολικά λεωφορεία, την αυξημένη κίνηση των εργαζομένων που βιάζονταν να φτάσουν έγκαιρα στις δουλειές τους, ηλικιωμένους να περπατούν αργά προς τον φούρνο της γειτονιάς και να σκέφτομαι «πως θα περάσουν οι δυο ώρες;». Ένιωθα πολύ «εκτός» της καθημερινότητας.

Δεν ευνοούν και τα ωράριά μου για τρέξιμο με παρέα. Βγαίνω απρόοπτες ώρες και μου είναι δύσκολο να προγραμματίσω  γιατί ξέρω σίγουρα ή θα θέλω να βγω νωρίτερα ή αργότερα από την παρέα. Από την άλλη όμως αυτά τα μοναχικά τρεξίματα με δυναμώνουν στην μονοτονία και μένω πιο συγκεντρωμένη στο ρυθμό που απαιτεί το προπονητικό πλάνο.

Σε μία προπόνηση συζήτησα με έναν φίλο για άλλη μια φορά την κακή μου διάθεση.  Μια απλή κουβέντα είπε, που όμως μου έδωσε ελπίδα πως θα μου περάσει η φάση. «Μόλις μπει ο Ιανουάριος θα πάρεις την κατηφόρα προς τους στόχους σου». Και είχε δίκιο. Πέρασαν οι γιορτές, μπήκε ο Ιανουάριος και δέκα μέρες μετά βρίσκομαι με την ίδια θετική ενέργεια και ανυπομονησία που είχα ξεκινήσει το ταξίδι αυτό.

Κοιτώντας πίσω στον μήνα που πέρασε δεν θυμάμαι και πολλά προπονητικά. Η υπάρχουσα υποδομή που είχα ήταν που έβγαλε τις προπονήσεις, με αυτόματες κινήσεις κάνοντας αυτό που ήξερα να κάνω. Τελικά η επιμονή ήταν που μου φορούσαν τα παπούτσια στα πόδια, που πατούσαν το κουμπί του garmin και έβαζαν το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.  

Τώρα που πιάσαμε την κατηφόρα λοιπόν, συνεχίζουμε γερά!

Άντζυ Τερζή
Photos ©: Manas Saran (2007), Bankoboev.Ru, eatsimpleloveyoga.com