[Advendure]: Γιώργο όλη σου η ζωή και δραστηριότητα είναι συνυφασμένη με το βουνό και ιδιαίτερα με το σκι. Πως ξεκίνησαν όλα αυτά, τι ήταν αυτό που σε έσπρωξε στο βουνό και τι είναι αυτό που σε κρατά τόσο δεμένο μ’ αυτό;

[Γ. Κλαουδάτος]: Μεγάλωσα τη δεκαετία του 70 κάπου μεταξύ της Πατησίων και Γ’ Σεπτεμβρίου. Αντικειμενικά, εκείνη την εποχή, ένα παιδί που ζούσε στο κέντρο της Αθήνας δεν είχε καμία πιθανότητα να γνωρίσει το βουνό. Το βουνό το γνώριζε όμως πολύ καλά ο πατέρας μου, που «έκανε το λάθος» όπως έλεγε χαριτολογώντας να το δείξει και σε μένα. Παρέα, ανεβήκαμε σχεδόν σε όλα τα ελληνικά βουνά.. Σκί έβαλα στα πόδια μου πρώτη φορά σε ηλικία 2 ετών. Από τότε μέχρι σήμερα η χιονοδρομία είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.

[Advendure]: Τα τελευταία χρόνια έχεις επικεντρωθεί στην ανάπτυξη του ορειβατικού σκι στη χώρα μας. Τι σε έκανε να πιστέψεις τόσο πολύ και να επενδύσεις σ’ αυτή τη δραστηριότητα;

[Γ. Κλαουδάτος]: Τα στενά πλαίσια των χιονοδρομικών κέντρων πάντα με περιόριζαν, δημιουργώντας μια ανάγκη αναζήτησης της άλλης πλευράς του βουνού. Οι κορφές επίσης ήταν εκεί, ψηλά, κάτασπρες και επιβλητικές, φαινόντουσαν τόσο απόμακρες μέσα από τα «τείχη» των αναβατήρων. Όταν χρησιμοποίησα για πρώτη φορά εξοπλισμό ορειβατικού σκι αισθάνθηκα ότι βρήκα το τρόπο προσέγγισης του «άγνωστου» και μέσα από αυτό να εξελιχθώ σαν χιονοδρόμος.. και σκέφτηκα ... «Αυτό είναι»!

Η δυνατότητα που σου προσφέρουν τα ορειβατικά πέδιλα να κινείσαι στο χειμερινό πεδίο με άνεση και ταχύτητα σε φέρνει πιο κοντά στην ελευθερία επιλογής διαδρομής και ανακάλυψης των πιο κρυφών σημείων και καλλίτερων πλαγιών/λουκιών για κατάβαση .

Ουσιαστικά για μένα το ορειβατικό σκι αποτέλεσε μια επένδυση περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο στη σχέση μου με τη φύση και σε δεύτερη φάση εξελίχθηκε και σε επαγγελματική σταδιοδρομία .

[Advendure]: Εντάξει… τα χρόνια μπορεί να πέρασαν κάπως, αλλά στη ψυχή μας ακόμη παραμένουμε νέοι έτσι; Έχεις ακόμη προσωπικές φιλοδοξίες σαν σκιέρ και τι είναι αυτό ή αυτά, που θα ‘θελες να είχες κάνει;

[Γ. Κλαουδάτος]: Πραγματικά αισθάνομαι ότι έχω κάνει μέχρι στιγμής ότι καλλίτερο και ομορφότερο μπορούσα. Η εξέλιξη στο σκι όμως δε σταματάει ποτέ. Σε τεχνικό επίπεδο προσπαθώ συνεχώς να βελτιώνομαι. «Ο καλός χιονοδρόμος είναι αυτός που μπορεί να κατεβαίνει με ασφάλεια και ταχύτητα σε όλο και πιο απότομες κλίσεις με όλο και πιο δύσκολες ποιότητες χιονιού», μου είχε πεί κάποτε ένας δάσκαλος και πάντα αυτό θα προσπαθώ. Είχα τη τύχη και τιμή, να γνωρίσω στο βουνό εξαιρετικούς ανθρώπους και να κάνουμε πολύ δυνατά πράγματα. Κάποια “projects” πάντα υπάρχουν και συνεχώς γεννιούνται νέα, βασική επιδίωξη είναι να καταφέρω να σκιάρω όπου υπάρχει χιόνι στην Ελλάδα και από εκεί και πέρα ..ότι κάτσει που λέμε.

[Advendure]: Το ορειβατικό σκι αποτελεί πια ένα δημοφιλές χειμερινό σπορ διεθνώς, αλλά παραμένει ιδιαίτερα επικίνδυνο, για πχ φέτος τον χειμώνα θρηνήσαμε πολλά θύματα στις Άλπεις λόγω της αστάθειας του καιρού. Από την άλλη βλέπουμε να προβάλλεται όλο και περισσότερο με μια ακρότητα. Ακόμη και καταβάσεις σε μεγάλες πλαγιές στα Ιμαλάια τείνουν να γίνουν κοινοτυπία. Άραγε αυτή η δραστηριότητα που μπορεί να φτάσει, υπάρχουν όρια;

[Γ. Κλαουδάτος]: Το ορειβατικό σκι, όπως το λέει και ο τίτλος της δραστηριότητας είναι η ελεύθερη χιονοδρομία όπου η ανάβαση πραγματοποιείται με ιδία μέσα, χωρίς δηλαδή χρήση τεχνικών / μηχανοκίνητων μέσων προώθησης. Μπορεί να γίνεται με απόλυτη ασφάλεια, αλλά μπορεί να καταλήξει και σε δραματικά ατυχήματα. Είναι αλήθεια, ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες ολέθριων καταστάσεων. Το ορειβατικό σκι, σαν μια δραστηριότητα που πραγματοποιείται στη φύση, απαιτεί πάνω απ’ όλα πολύ καλή εκπαίδευση με στόχο τη βελτίωση της τεχνικής κατάρτισης, επίσης απαιτεί μεγάλα ψυχικά αποθέματα, υπομονή, συντροφικότητα, και πάνω απ όλα υποδούλωση του Εγώ μας. Η απόλαυση του ορειβατικού σκι δεν κρύβεται πίσω από τα μεγάλα επιτεύγματα, αλλά στην ελευθερία και δύναμη που σου χαρίζει το βουνό χωρίς να κυνηγάς και να παίζεις με κανένα όριο.

[Advendure]: Έχοντας γνωρίσει από κοντά τόσα χρόνια, τον κόσμο του βουνού, θα ξεχώριζες κάποιους ανθρώπους που άσκησαν κάποια ιδιαίτερη επιρροή πάνω σου; Είχες πότε σου πρότυπα;

[Γ. Κλαουδάτος]: Στο κόσμο του βουνού αλλά και έξω από αυτόν γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους που με επηρέασαν και με επηρεάζουν καθημερινά. Θα έβαζα μέσα σε αυτούς όλους τους φίλους που έχουμε μαζί σκιάρει, ναι, πράγματι ο καθένας με τον τρόπο του μου έχει δώσει πολλά. Η ορειβατική κοινότητα είναι σαν μια μικρογραφία της κοινωνίας που ζεί και εξελίσσεται επηρεάζοντας ο ένας τον άλλον. Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει! Αν έπρεπε να αναφέρω κάποιους, θα ξεχώριζα 3 ανθρώπους που κοντά τους ωρίμασα ορειβατικά και χιονοδρομικά. Δάσκαλοι, άνθρωποι ελεύθεροι που αγαπάνε τη ζωή και τον άνθρωπο. Ο Θάνος Κλαουδάτος, ο Νίκος Μπρόκος, ο Cristophe Moulin .

[Advendure]: Κάποια στιγμή είχα ακούσει να λες ότι η Ελλάδα έχει περισσότερα χιονοδρομικά κέντρα και αναβατήρες από αυτά που χρειάζεται. Ήταν μια έκπληξη που ομολογώ δε την περίμενα από έναν επαγγελματία του χώρου. Πράγματι το πιστεύεις αυτό; Θεωρείς ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε για τα χιονοδρομικά δεν ήταν επιτυχημένη;

[Γ. Κλαουδάτος]: Ναι είναι αλήθεια ότι το πιστεύω. Η χώρα μας θα έπρεπε να έχει το ¼ τουλάχιστον των αναβατήρων που διαθέτει. Σίγουρα θα έπρεπε να λειτουργούν και λιγότερα χιονοδρομικά, αλλά ας πούμε τουλάχιστον ότι θα έπρεπε να είναι κατά πολύ μικρότερα. Αυτό δεν είναι κάποιο κόλλημα ή ορειβατική ιδεοληψία, αλλά αν οποιοσδήποτε δει τα «νούμερα» απλά και τεχνοκρατικά θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα. Τα χιονοδρομικά μας φυτοζωούν επιβαρύνοντας κάθε χρόνο το κράτος, όλους έμας δηλαδή που καλούμαστε συνεχώς να τα πριμοδοτούμε. Ακόμα και ο άνεργος, ακόμα και ο οικονομικά ανίσχυρος πολίτης πληρώνοντας καθημερινά τριγύρω τους φόρους (φπα, πετρέλαιο κλπ) ενισχύει τη κακοδιαχείριση και την δυσλειτουργία αυτών των «επιχειρήσεων». Δυστυχώς, από τη δεκαετία του ‘80 που το σκι έγινε πιο προσιτό στο μέσο Ελληνα αστό και άνθισε η τουριστική χιονοδρομία δεν έγινε καμία προσπάθεια επένδυσης στο τομέα της εκπαίδευσης και κατάρτισης ανθρώπινου δυναμικού στα επαγγέλματα βουνού (πχ τραυματιοφορέας πιστών, εκπαιδευτής χιονοδρομίας, χειριστής αναβατήρων, χιονοστρωτήρων, αλλά ακόμα και ως προς τη διοίκηση και διαχείριση χιονοδρομικών κέντρων). Αντίθετα, οι εκάστοτε διοικήσεις κοιτούσαν πως θα κατακτήσουν όλο και περισσότερες κορυφές και πλαγιές με λιφτ. Φυσικά, το αποτέλεσμα σήμερα, είναι κάποια κέντρα να έχουν κλείσει, κάποια να υπολειτουργούν και κάποια άλλα να συνεχίζουν να επιβαρύνουν το δημόσιο προυπολογισμό.

Φυσικά εκτός από τα νούμερα, που δεν είναι πάντα και ο καλλίτερος σύμβουλος υπάρχουν και άλλοι πολλοί σοβαροί τομείς που πρέπει να λαμβάνονται υπ όψιν για οποιαδήποτε παρέμβαση στα βουνά. Η φυσιολογία των ορεινών μας όγκων, η ιστορικότητα των μυθικών βουνών και φυσικά η ηρεμία που χρειάζεται η σπάνια άγρια πανίδα της Πίνδου είναι θέματα που πρέπει κάθε φορα να μπαίνουν στη ζυγαριά για μια πιο ορθή ανάπτυξη του ορεινού και χειμερινού μας τουρισμού.

Για να μη μακρηγορώ, πιστεύω ότι η Ελλάδα προσφέρεται για μικρά και ποιοτικά χιονοδρομικά. Και πίστεψέ με, ακόμα και τα μικρά χιονοδρομικά έχουν τη δυνατότητα να γίνουν ανταγωνιστικά των μεγάλων στοχεύοντας σε διαφορετικό κοινό με καλλίτερο συνήθως αποτέλεσμα .

[Advendure]: Με τη δική σου ξεχωριστή συμβολή η χώρα μας τα τελευταία χρόνια αποκαλύπτεται σαν ένας μικρός παράδεισος του ορειβατικού σκι. Θα μπορούσαν ποτέ τα βουνά μας να αποτελέσουν έναν διεθνή πόλο έλξης, παρά τους ποικίλους περιορισμούς τους, όπως η μικρή σαιζόν, ο ασταθής καιρός, η έλλειψη υποδομών και η περιορισμένη πληροφόρηση; Ποια τα πλεονεκτήματα τους;

[Γ. Κλαουδάτος]: Η χώρα μας χιονοδρομείται από τις αρχές του αιώνα. Τη δεκαετία του 30 έγιναν οι πρώτοι αγώνες χιονοδρομίας και στον Ιταλοελληνικό πόλεμο μεγαλούργησε το τάγμα χιονοδρόμων . Δεν είναι τυχαίο, ότι στη πάροδο των χρόνων παρέλασαν από την Ελλάδα πολλοί αξιόλογοι ορειβάτες και χιονοδρόμοι και όλοι τους εντυπωσιάστηκαν από το σκι στις πλαγιές μας. Τη δεκαετία του 70 ο εξαίρετος πρόεδρος της ΕΟΟΑ Διομίδης Χατζίδης κάλεσε ξένους εκπαιδευτές και πραγματοποιήθηκε η 1η σχολή ορειβατικού σκι . Οι βάσεις λοιπόν είχαν θεμελιωθεί πολύ καλά. Και το σημαντικότερο, η Ελληνική Ορειβασία κατέχει εξαιρετικούς εκπαιδευτές που το μόνο που ήθελε, ήταν μια βελτίωση στη τεχνική κατάρτιση τους στο τομέα του σκι. Νομίζω, ότι η δική μου συμβολή ήταν κατά μεγάλο ποσοστό σε αυτή τη κατεύθυνση, αφού μόλις είχα επιστρέψει από την εκπαίδευσή μου στη Γαλλία ώς εκπαιδευτής χιονοδρομίας. Σημαντικό ρόλο, έπεξε και το πάθος της ορειβατικής κοινότητας και της ΕΟΟΑ για τη διάδοση του αθλήματος . Ετσ, δεν ήμουν ο κούκος αλλά πολλές συγκυρίες οδήγησαν σε αυτό το ξέφρενο ρυθμό ανάπτυξης του ορειβατικού σκι. Στις χιονισμένες ράχες, πάντα με χαμόγελο και αγναντεύοντας την απεραντοσύνη και μοναδικότητα των βουνών μας βαπτίσαμε αυτό που δεν μπορούσαμε με απλά λόγια να περιγράψουμε.., ως παράδεισο..

Τα Ελληνικά βουνά έχουν ήδη γίνει προορισμός χιονοδρομικής περιπέτειας για τους πολύ ψαγμένους του είδους και φιλοδοξούμε να αποτελέσει στο άμεσο μέλλον ένα από τους βασικότερους προορισμούς για ορειβατικό σκι. Η χιονοδρομική περίοδος είναι αρκετά έως πολύ ικανοποιητική, αν σκεφτείς ότι σκιάρουμε συνήθως από αρχές Δεκέμβρη έως τέλη Μαΐου! Οι υποδομές είναι πολύ καλές, αφού δρόμοι πρόσβασης υπάρχουν σε όλα τα ορεινά συγκροτήματα, σε γενικές γραμμές τα ορεινά χωριά προσφέρουν διαμονή και διατροφή και στα περισσότερα βουνά υπάρχουν ορειβατικά καταφύγια που τα τελευταία χρόνια, λόγω και της ανάπτυξης του σκι, ανοίγουν και τους χειμερινούς μήνες .

[Advendure]: Έχεις εξερευνήσει τα βουνά μας το χειμώνα όσο λίγοι. Υπάρχουν κάποια που θα ξεχώριζες για τις δυνατότητες τους σε σχέση με το ορειβατικό σκι και ποια είναι αυτά που σου πρόσφεραν τις πιο δυνατές συγκινήσεις; Θυμάσαι κάποια ιδιαίτερη περιπέτεια να μας διηγηθείς;

[Γ. Κλαουδάτος]: Απο που να ξεκινήσω και που να τελειώσω ...Πραγματικά είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο ... Το κάθε ένα έχει τη δική του μοναδική ομορφιά .

Ο Όλυμπος, σαν πατέρας των βουνών μας αποτελει σίγουρα τη ναυαρχίδα της Ελληνικής ορειβατικής χιονοδρομίας . Η Β. Πίνδος απομακρισμένη από τη θάλασσα, με τα τεράστια βουνά της (Γράμμος, Σμόλικας, Τύμφη ...) αποτελεί την πιο αλπική έκδοση του ορειβατικού σκι . Η Ν. Πίνδος είναι η πιο απομονωμένη χιονοδρομικά ζώνη με περιοχές όπως τα Αγραφα να προσφέρουν πολυήμερες διασχίσεις σε ένα Νεπαλέζικο τοπίο μινιατούρα. Τα Ευρυτανικά βουνά και τα βουνά της Ρούμελης με τα Δολομιτικά Βαρδούσια και τις βραχώδης βόρειες πλευρές της Γκιώνας και του Παρνασσού συνθέτουν ένα πάρκο ορειβατικού σκι με εύκολη πρόσβαση και λούκια, κόψεις για όλα τα επίπεδα . Τα Μακεδονικά και Θρακικά βουνά είναι σε γενικές γραμμές πλούσια σε βλάστηση και διαθέτουν γλυκές και ομαλές πλαγιές για ορειβατικό σκι. Η Πελοπόννησος ή η Κρήτη ακόμα και η Ευβοια με τη Δίρφυ αποτελούν ίσως τους πιο «εξωτικούς» προορισμούς της Ευρώπης. Ειδικά η Μεγαλόνησος με το τρίπτυχο Λασιθιώτικα-Ψηλορείτης-Λευκά Όρη είδη δέχεται κάθε χρόνο αρκετούς χειμερινούς επισκέπτες.

Νομίζω ότι η ομορφότερη μέχρι στιγμής εμπειρία, έρχεται από τη διάσχιση των Δυτικών Αγράφων που πραγματοποιήσαμε πριν από 2 χρόνια. Ιδιαίτερες πληροφορίες δεν είχαμε, μιας και ηταν η πρώτη φορά που γινόταν το πέρασμα με σκι . Ξεκινήσαμε από το Μοναστηράκι Αγράφων διασχίζοντας από Νότο προς Βορά (θέλαμε οι καταβάσεις για λόγους ασφάλειας, να γίνονται στις Βορειες κυρίως πλαγιές) όλη τη Δυτική ραχοκοκκαλιά των Αγράφων περνώντας πάνω ή κοντά από τις κορφές Λιάκουρα, Φτέρη, Μπαλντενίσι, Ντελιδήμι μετά από 3 υπέροχες και γεμάτες χιονοδρομικά μέρες (5.000 μέτρα περίπου θετικής υψομετρικής διαφοράς) καταλήξαμε στο Τροβάτο Ευρυτανίας.

Με χάρτη 1:50.000 και αρκετά κλεισίματα καιρού ειδικά τη πρώτη ημέρα η πορεία κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Το ανάγλυφο των Αγράφων είναι αρκετά απότομο και παρόλο που οι κορυφές δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλου υψομέτρου, το πεδίο είναι ένα από τα πιο τεχνικά στα Ελληνικά βουνά. Αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ, είναι η αίσθηση απομάκρυνσης από κάθε τι ανθώπινου πολιτισμού που ένιωθα στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής.

[Advendure]: Ένα από αυτά που συνέβαλαν στη δημιουργία μιας σχετικά δραστήριας εγχώριας κοινότητας ορειβατικού σκι φαίνεται να είναι και οι διάφορες εκδηλώσεις και συναντήσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο. Ποιες από αυτές σου έχει κάνει μεγαλύτερη εντύπωση και τι πρέπει να περιμένουμε για τον Χειμώνα που έρχεται;

[Γ. Κλαουδάτος]: Είναι αλήθεια ότι αυτές οι εκδηλώσεις, και κυρίως αυτές που απευθύνονται στο ευρύ κοινό συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη του ορειβατικού σκι. Η κάθε μια από αυτές είναι κάτι το ξεχωριστό και ιδιαίτερα οι συναντήσεις που πραγματοποιούνται σε ορεινές περιοχές που δεν διαθέτουν χιονοδρομικά κέντρα.

Αναμφισβήτητα ο Θεσμός του Snow Leopard έχει κατακτήσει τις καρδιές των Ελλήνων. Μάλιστα, η αποτελεσματικότητα του έχει εντυπωσιάσει και τους διοργανωτές της αντίστοιχης εκδήλωσης στο εξωτερικό. Η όλη φιλοσοφία του Pierra Creta από τα camp εκπαίδευσης Κρητικόπουλων μέχρι και τον μοναδικό αυτό Open αγώνα θεωρώ, ότι είναι ότι πιο υγιές έχει να δείξει η Ευρωπαική τουλάχιστον χιονοδρομία τα τελευταία χρόνια. Η αυθεντικότητα της διοργάνωσης, το πάθος φιλοξενίας και εθελοντισμού καθώς και το βίωμα ανάπτυξης και διάδοσης της χιονοδρομίας σχεδόν από το μηδέν σε μια “ski resort free” ζώνη της Ελλάδας είναι οι βασικότεροι παράγοντες που συντελέσαν σε αυτη την επιτυχία .

Σε πολύ προσωπικό επίπεδο, ο θεσμός της «Χιονούρας» και η Γιορτή της, που φαίνεται να θεσμοθετείται στα Βαρδούσια κάθε πρωτομαγιά, πιστεύω ότι είναι η απόλυτη εκδήλωση των βαριά ερωτευμένων με τη χιονοδρομία.....

Οσον αφορά την ερχόμενη περίοδο έχουμε να ζήσουμε πολλά! Το Snow Leopard ταξιδεύει το Φλεβάρη στο γέρο Σμόλικα, με κέντρο ένα από τα ψηλότερα Ελληνικά χωριά τη Σαμαρίνα. Η “Χαλαρή συνάντηση” θα πραγματοποιηθεί στο Βουτσικάκι μέσα στον Γενάρη και το “Tymfi dressed in White” τον Απρίλη στη Γκούρα. Μια καινούργια, πρωτοποριακή και πολλά υποσχόμενη εκδήλωση θα γίνει στα Τζουμέρκα τον Μάρτιο, όπου θα συνδιάζει αναρρίχηση πάγου και ορειβατικό σκι, το Ski & Climb Festival . Το “Pierra Creta” αδελφοποιείται με το “Ski Touring Festival” στο Καρπενήσι και οι δύο εκδηλώσεις θα εναλλάσσονται χρονιά με χρονιά . Ετσι, φέτος θα οργανωθεί το “Pierra Feta” στα Ευρυτανικά βουνά και του χρόνου το “Pierra Creta” k.o.k. Τέλος, η Γιορτή της Χιονούρας, λόγω ότι πέφτει το Πάσχα πρωτομαγιά, θα διεξαχθεί το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στα Βαρδούσια.

[Advendure]: Θα θέλαμε να μας πεις λίγα περισσότερα για τον θεσμό του Snow Leopard που «τρέχεις» τόσα χρόνια. Πως άραγε κρίνεις την ανταπόκριση του κόσμου, είχε σαν ιδιαίτερο event την αναμενόμενη επιτυχία και τι σκέφτεσαι για το πρόγραμμα της επόμενης συνάντησης;

[Γ. Κλαουδάτος]: Το Snow Leopard, όπως ανέφερα αποτελεί τη πιο επιτυχημένη συνάντηση Ορειβατικού σκι στην χώρα μας. Ο κόσμος το έχει αγαπήσει, και ήδη από τον Αύγουστο με ρωτάνε για την ερχόμενη τοποθεσία. Είναι μια «κινητή» εκδήλωση που κάθε φορά αναδεικνύει ένα νέο προορισμό στο ευρύ κοινό για το αγαπημένο μας σπορ. Επίσης, η φιλοσοφία της εκδήλωσης, που έχει στόχο τη βοήθεια επιβίωσης της λεοπάρδαλης του χιονιού, ενός εκπληκτικού θηλαστικού των Ιμαλαίων που βρίσκεται σε καθεστώς εξαφάνισης, αποτελεί σίγουρα ένα βασικό κίνητρο υποστήριξης από όλους.

Το 2016 το Snow Leopard «ταξιδεύει» στο Σμόλικα. Ένα από τα ομορφότερα πεδία για Ορειβατικό σκι και splitboard. Ο Σμόλικας συνδυάζει πολύ καλά το αλπικό πεδίο των κορυφών του με το δασωμένο και πλούσιο ανάγλυφο των χαμηλότερων υψομέτρων. Πολύ πιθανό οι διαδρομές μας να ξεκινήσουν μέσα από τη Σαμαρίνα και αυτό είναι από μόνο του μια κατάσταση που δε τη ζούμε συχνά στα χωριά μας. Στο χωριό θα πραγματοποιηθεί κάποια θεματική βραδιά με ομιλίες και προβολές φιλμ, όπως συνηθίζεται κάθε χρονιά στο Snow Leopard.

[Advendure]: Ήσουν παλιός αθλητής του σκι και είσαι ακόμη στέλεχος αγώνων ορειβατικού σκι, πως άραγε βλέπεις τα πράγματα σ’ αυτό τον τομέα, τον αγωνιστικό; Το ορειβατικό σκι φαίνεται να γίνεται ολυμπιακό άθλημα, τι δυνατότητες νομίζεις υπάρχουν και ποια τα προβλήματα;

[Γ. Κλαουδάτος]: Το αλπικό σκι ή καταβάσεις όπως συνηθίζεται να λέγεται στην Ελλάδα ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, αν σκεφτείς ότι συμμετείχα σε αγώνες 20 χρόνια (79-99) . Θεωρώ σαν αθλητής του σκι, ότι στάθηκα πολύ τυχερός όταν γνώρισα το ορειβατικό σκι και μπόρεσα μέσα από αυτό να εξελιχθώ σαν χιονοδρόμος. Κατόπιν συνεργάστηκα με την ΕΟΟΑ σαν προπονητής ορειβατικού σκι στην εθνική μας ομάδα για μια περίπου 7ετία και μέχρι σήμερα είμαι χαράκτης αγώνων. Είχα τη τύχη να ζήσω αρκετές μεγάλες διοργανώσεις του εξωτερικού από κοντά και όλη την ενέργεια που έβαζαν τα παγκόσμια στελέχη του αγωνιστικού ορειβατικού σκι, ώστε να καταφέρει να επανενταχθεί το άθλημα στους χειμερινούς Ολυμπιακούς. Και λέω επανενταχθεί, διότι στις πρώτες χειμερινές Ολυμπιακές διοργανώσεις το ορειβατικό σκι αποτελούσε ένα από τα αγωνίσματα. Κατα τη γνώμη μου η Ολυμπιακή επιτροπή δεν μπορεί να κάνει δεκτό το άθλημα στη μορφή που το ξέρουμε. Οι σύγxρονοι Ολυμπιακοί αγώνες, έχουν τόσους πολλούς παράμετρους ασφάλειας που μόνο και μόνο αυτοί, βγάζουν το Ορειβατικό σκι εκτός. Μη ξεχνάμε ότι είναι ένα αγώνισμα που διαδραματίζεται στο παρθένο ορεινό πεδίο, δίπλα σε βράχια, ανάμεσα από δέντρα, που οι διαδρομές πολλές φορές περνάνε από κόψεις και μέσα σε ορθοπλαγιές. Ολα αυτά σε «απάτητο» χιόνι διαφορετικών ποιοτήτων. Αυτά τα όμορφα πράγματα λοιπόν, που κάνουν το ορειβατικό σκι κάτι το ιδιαίτερα δύσκολο και τεχνικό, αποτελούν κόκκινο πανί για το Ολυμπιακό του μέλλον. Πολύ πιθανό, η διεθνής ομοσπονδία του αθλήματος να δημιουργήσει (και ήδη προσπαθεί) κάποιο νέο είδος αγωνίσματος με ορειβατικά σκι που να πληροί τις προυποθέσεις της επιτροπής και να μπορέσει να ενταχθεί. Αυτό όμως το υβρίδιο δεν θα είναι σίγουρα το ορειβατικό σκι όπως το ξέρουμε... Ομως, ο διεθνής παραγοντισμός απαιτεί συνεχείς προσπάθειες ένταξης στην Ολυμπιακή οικογένεια διότι τα οφέλη είναι πολλά. Προσωπικά, δε θέλω να δώ το ορειβατικό σκι στους Ολυμπιακούς αγώνες σαν κάποιο παιχνίδι, το ορειβατικό σκι είναι ο βασιλιάς τον χειμερινών αθλημάτων και δε χρειάζεται την καταξίωση του μέσα από τους σύγχρονους Olympic games.

[Advendure]: Εκπροσωπείς πολλές εταιρείες εξοπλισμού βουνού στην Ελλάδα με προεξέχουσα βέβαια τη DYNAFIT η οποία έχει κάνει τα τελευταία χρόνια ένα γενναίο άνοιγμα στην αγορά των outdoors, με πετυχημένα προϊόντα στις διαφορετικές ειδικεύσεις. Τι πιστεύεις γι’ αυτή την προσπάθεια, ποια είναι τα δυνατά ατού της σαν εταιρεία και τι υπάρχει για το άμεσο μέλλον.

[Γ. Κλαουδάτος]: Με τη DYNAFIT συνεργάζομαι περίπου 10 χρόνια. Ηταν η πρώτη εταιρία που επέλεξα να εισάγω, απλά και μόνο διότι ήταν η μοναδική εξειδικευμένη εταιρία εξοπλισμού ορειβατικού σκι παγκοσμίως. Η frameless TLT speed δέστρα που κατασκεύαζαν, αυτή η εκπληκτική πατέντα του Fritz Barthel άλλαξε το ορειβατικό σκι και αναμφισβήτητα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις στη σύγχρονη μηχανική της χιονοδρομικής βιομηχανίας τα τελευταία 30 χρόνια. Πάνω σε αυτή τη πατέντα είναι βασισμένη όλη η φιλοσοφία της DYNAFIT … fast and light. Σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας μπότες χιονοδρομίας από τη δεκαετία του 50 είναι και οι πλέον ειδικοί στις απαιτήσεις του αθλητή βουνού για ποιοτικά, ανθεκτικά και ελαφριά υποδήματα . Ενα μεγάλο επίσης πλεονέκτημα, είναι ότι έχει όλο το σχεδιαστικό της τμήμα στη καρδιά των Δολομιτών, ένα ορεινό συγκρότημα παρεμφερές με τα δικά μας βουνά (σκληρό τεραίν, κλίσεις) με αποτέλεσμα η νέα της είσοδος στο χώρο του trail running να βρίσκει τα παπούτσια φτιαγμένα και ραμμένα γάντι, για τις κακοτράχαλες συνθήκες των Ελληνικών βουνών. Όμως, επειδή τελικά πάνω απ όλα μετράνε οι άνθρωποι, αυτό που ζω με τη DYNAFIT είναι πραγματικά πρωτοφανές. Ολη η εταιρία στηρίζεται πάνω σε αθλητές και έμπειρους χιονοδρόμους ορειβάτες πράγμα που σημαίνει ότι αγαπάνε πολύ αυτό που κάνουν και το κάνουν καλά. Στο άμεσο μέλλον, θα δούμε αρκετές καινοτομίες στις μπότες και στα πέδιλα του σκι και ένα πολύ ενδιαφέρον άνοιγμα στο χώρο του Free Touring αφού έχουν καταφέρει να πιάσουν την ποιότητα απόδοσης στη κατάβαση με ελαφριά υλικά, κάτι που πριν λίγα χρόνια μας φάνταζε αδύνατο. Στο χώρο του trail running καταφέρνουν να βάλουν σε πολύ ελαφριά παπούτσια ίνες από ανθρακονήματα δημιουργόντας μια νέα σειρά υποδημάτων εξαιρετικά ελαφριά με πολύ καλή στήριξη και ανταπόκριση στη ταχύτητα.

[Advendure]: Ποιο είναι το αγαπημένο σου υλικό, που θα θελες να είχες πάντα μαζί σου σε κάθε περιπέτεια;

[Γ. Κλαουδάτος]: Να σου πώ την αλήθεια, δεν έχω κάποιο τέτοιο υλικό, αλλά πολύ θα ήθελα να μπορούσε να είναι πάντα μαζί μου ο Κανέλος (ο σκύλο-σύντροφος που έχουμε κάνει αρκετά μαζί).

[Advendure]: Λίγο μετά το τέλος του φετινού Adventure Festival στο οποίο συνδράμεις και φαίνεται πια ότι η διοργάνωση έχει κερδίσει τις εντυπώσεις του κοινού. Που νομίζεις ότι οφείλεται αυτή η επιτυχία, ποιες δυσκολίες χρειάστηκε να ξεπεράσετε και ποια τα σχέδια για το μέλλον;

[Γ. Κλαουδάτος]: Όλα ξεκίνησαν το 2012, όταν με τον Χρήστο Τσούτσια και τον Cristophe Moulin ταξιδέψαμε στη Grenoble για να παρουσιάσουμε σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ ταινιών περιπέτειας, το φιλμ “Traverse Du Lefka Ori” που αναφερόταν στη πρώτη διάσχιση ρεκόρ με ορειβατικά σκι των Λευκών Ορέων Κρήτης. Το project το είχαμε σχεδιάσει καιρό πριν, με τη βοήθεια του ΕΟΣ Χανίων, του Μανώλη Ρουμελιοτάκη και του Γιώργου Σπινθάκη που μόλις είχαν πραγματοποιήσει τη πρώτη χειμερινή διάσχιση με σκι. Στη Grenoble διαπιστώσαμε τη δυναμική της νέα αυτής τάσης και 2 χρόνια αργότερα πήραμε τη μεγάλη απόφαση με τη νεοσύστατη τότε Way Out Adventures να οργανώσουμε στην Αθήνα το πρώτο φεστιβάλ ταινιών περιπέτειας. Βασικός μας στόχος ήταν να φέρουμε κοντά έστω και για κάποιες ώρες όλους αυτούς τους Ελληνες που ασχολούνται με τις δραστηριότητες της φύσης, να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο, να εμπνεύσουμε νέους κινηματογραφιστές να ασχοληθούν με τα “adventure films” και μέσα από τις ελληνικές παραγωγές να δυναμώσουμε την Ελλάδα ως ένα παγκόσμιο προορισμό περιπέτειας. Μετά την 2η επιτυχημένη διοργάνωση πιστευουμε ότι το Adventure Film Festival αποτελεί πλέον μια εκδήλωση θεσμό .

[Advendure]: Το περασμένο καλοκαίρι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και μια άλλη σου ιδιαίτερη ενασχόληση, στην αγαπημένη σου Σχοινούσα, μιλάω για το καγιάκ –θαλάσσης. Τι είναι αυτό που σ’ αρέσει περισσότερο σ’ αυτή τη δραστηριότητα;

[Γ. Κλαουδάτος]: Η Σχοινούσα, η ιδιαίτερη πατρίδα μου, αποτελούσε πάντα το καλοκαιρινό μου ησυχαστήριο. Ανήκει σε ένα πολύ ενδιαφέρον νησιωτικό σύμπλεγμα, τις Μικρές Κυκλάδες, τόπος μοναδικός για χαλάρωση και επαφή με το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου . Το sea kayak για μένα, είναι μια δραστηριότητα συναφή με το ορειβατικό σκι, όσον αφορά την ελευθερία, ηρεμία και επαφή με τη φύση. Είναι μια πολύ υγιειής και αθόρυβη μέθοδος πλεύσης πολύ κοντά στην ακτογραμμή, προσέγγισης ακατόικητων νησιών αλλά και εξερεύνησης των ιδιαίτερων κορυφών της νησιωτικής μας περιφέρειας.

[Advendure]: Σε ευχαριστούμε πολύ Γιώργο και καλό χειμώνα να έχεις…