Η Tecnica είναι ένα από τα πιο ιστορικά ιταλικά brands στον χώρο των αθλημάτων βουνού. Ανήκει στον όμιλο Tecnica Group, στον οποίο ανήκουν επίσης τα brands: Blizzard, Lowa, Moon Boot, Nordica, Rollerblade. Με έδρα το Montebelluna (Giavera del Montello), μια περιοχή που αποτελεί διαχρονικό κέντρο της ευρωπαϊκής υποδηματοποιίας, η εταιρεία έγινε αρχικά γνωστή για τις μπότες σκι, όπου και καθιερώθηκε ως μία από τις πιο τεχνολογικά προηγμένες παρουσίες στον χώρο των χειιμερινών αθλημάτων.

Ωστόσο, η Tecnica δεν έμεινε ποτέ μόνο στο σκι. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και κυρίως μέσα στη δεκαετία του 2010, προσπάθησε να επεκταθεί και στο ορεινό τρέξιμο, με αρκετά ενδιαφέρουσες προτάσεις που είχαν τότε σημαντική απήχηση, στην ευρωπαϊκή κυρίως αγορά.

Φτάνοντας στο τέλος του 2025, το trail running δεν είναι πλέον μια υπόσχεση ή μια πρόσκαιρη μόδα. Έχει εξελιχθεί σε ένα παγκόσμιο αθλητικό οικοσύστημα με εκατομμύρια συμμετέχοντες, εδραιωμένα επαγγελματικά πρωταθλήματα, εθνικές ομοσπονδίες σε πέντε ηπείρους και μια βιομηχανία που φτάνει άνετα σε μεγέθη δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως, μόλις προστεθούν εξοπλισμός, ταξίδια, ασφάλειες και κόστη συμμετοχής σε αγώνες, σύμφωνα με συγκεντρωτικά δεδομένα από τους διάφορους φορείς της αγοράς.

Η σκέψη για το πως θα είναι το trail running το 2035 δεν αποτελεί μια άσκηση επιστημονικής φαντασίας, αλλά μάλλον μια προσπάθεια να προβλεφθούν τάσεις που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη. Αυτό το άρθρο κοιτάζει το μέλλον όχι με την καρδιά και μέσα από μια μαγική σφαίρα, αλλά καθοδηγούμενο από αυτά που λένε τα φύλα Excel σχετικά με τις συμμετοχές, τα αποτελέσματα, τα δημογραφικά δεδομένα, το κοινό και, είτε μας αρέσει είτε όχι, τα χρήματα.

Είμαι η Πόλυ Γιαννακοπούλου, χορεύτρια κλασικού μπαλέτου από τα έξι μου χρόνια και η σχέση μου με την κίνηση διαμορφώνεται μέσα από αυτήν την πολύχρονη εκπαίδευση, που απαιτεί ακρίβεια, αυτοέλεγχο και συνειδητή παρουσία του σώματος σε κάθε θέση και κάθε βήμα.

Τα τελευταία χρόνια, αυτή η ίδια αίσθηση κίνησης και ελέγχου μεταφέρθηκε για μένα και στο ορεινό τρέξιμο, όχι επαγγελματικά, αλλά βιωματικά και προσωπικά, μέσα από τις προκλήσεις των μονοπατιών, των κατηφορικών διαδρομών και των τεχνικών πεδίων. Και έτσι συνειδητοποίησα ότι η εμπειρία μου στο μπαλέτο δεν είναι απλώς μια παιδεία του σώματος σε ένα κλειστό χώρο αλλά μια πραγματική βάση που με βοηθά και στο βουνό.

Θυμάμαι παλιά, πριν 15 - 20 χρόνια και βάλε, δινόταν μεγάλη έμφαση στον σχεδιασμό και στην τέχνη που ο σχεδιαστής έβαζε στο ρούχο το οποίο δινόταν από τους διοργανωτές των αγώνων στα μπλουζάκια (ή κάθε άλλο ρούχο) που έδιναν στους αθλητές. Το μπλουζάκι ενός αγώνα δεν ήταν απλώς “το μπλουζάκι του αγώνα”. Ήταν κάτι που περίμενες σαν αθλητής να δεις, να αγγίξεις, να κρατήσεις. Ο σχεδιασμός του είχε ψυχή, όχι πάντα φυσικά, αλλά πολλές φορές. Κάποιος είχε καθίσει με μεράκι να αποτυπώσει πάνω στο ύφασμα την ιστορία μιας διαδρομής, το χαρακτήρα ενός βουνού, το πνεύμα μιας κοινότητας. Ήταν μια μικρή μορφή τέχνης, όχι τόσο για να εντυπωσιάσει, αλλά για να μας συνδέσει με τον αγώνα. Να θυμίζει πως ήσουν μέρος μιας ιστορίας που άξιζε να ειπωθεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν πήραμε μια χρονιά το μπουφάν του ROUT και ήταν κεντημένα – για πρώτη φορά - πάνω στο ύφασμα, με καλλιγραφικά γράμματα, τα ονόματα μας. Μας είχε φανεί μοναδικό και σίγουρα μας είχε αγγίξει όλους.

Ενώ έχουμε ασχοληθεί σε παλαιότερo άρθρo με το πώς επιλέγουμε παπούτσια για ορεινό τρέξιμο, ανάλογα με το τερέν, τις συνθήκες και το είδος του αγώνα, και ενώ συχνά παρουσιάζουμε νέα μοντέλα και αναλυτικά review, δεν είχαμε σταθεί μέχρι τώρα σε ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα: πότε και γιατί έρχεται η στιγμή να αποχωριστούμε το ζευγάρι που μας συνόδευσε για εκατοντάδες χιλιόμετρα στις “αναζητήσεις” μας στα μονοπάτια. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα του σημερινού άρθρου … η ώρα του αποχωρισμού.